Kadın vs ayakkabı sendromu

Selam

her bayanın tutkusudur ayakkabılar. en azından büyük çoğunluğunun. Benim de en büyük tutkularımdan biridir. Hiç usanmadan ayakkabı alabilirim. 40 çift ayakkabım dahi olsa sanki hiç ayakkabım yok gibi gelir sürekli bana :)

Ama bu günlerde radikal bir karar aldım. Artık siyah ve kahverengi ayakkabı almayacağım. Tabi ki bazı kıyafetlere illaki siyah gerekir o durumda elimdekiler uymuyorsa alırım ama onun dışında siyah ayakkabı almayacağım! Neden mi? Nedeni basit. Artık hayatıma renk katmak istiyorum. Artık renkli giyinmek, renkli ayakkabı almak, renkli yaşamak istiyorum. Bundan sonra hep renkli giyineceğim. Sıkıldım artık siyah ve kahverengi dünyalardan, sıkıldım artık dumanlı görüünümlerden ...

Artık kırmızı alacağım, mor alacağım, ayakkabılarımı.

Memur çocuğu olmakla ilgili tabi ki bunların hepsi. Herşeye uysun, herşeyle birlikte giyebileyim durumu yıllardır kendimizi alıştırdığımız. Oysa ki neden siyah bir kıyafetin altına kırmızı giymeyeyim ki! Veya Sarı :) Evet sarı dedim :) Ne kadar alışılmadık geliyor kulağa değil mi! Tabi ki bu durum benim gibi yetişen benim gibi yaşayan kişilere tanıdık geliyordur. Diğerlerinizi bilemem. Ama ben sokakta pekte sık karşılaşmıyorum.

Aslında şöyle bir durum var ortada aynı zamanda; siyah ayakkabı var, siyah ayakkabı var. bizim bütçemize uygun siyah ayakkabılar hep tekrardan ibaret. SIKILDIM! Jimmy Choo da alamayacağıma göre, almam olur biter.  Şunlara bir bakar mısınız? Kim istemez böyle siyah ayakkabıyı :)

Madem bunlar yok hiçbiri olmasın :)

Evet aslında iki sebep varmış aklımda demek ki!

Bu ayakkabı mevzuusu bayanlar için böyle birşey işte. Üzerinde kafa patlatılabilecek bir konu. Üzerinde yazılabilecek, araştırılabileck bir konu. Şaşırmayın beyler, alışın!

Hepinize mutlu günler

Gülbengü

Hiç kimse içindeki coşkuyu kaybetmiş bir insan kadar yaşlı olamaz!

Merhaba

"Hiç kimse içindeki coşkuyu kaybetmiş bir insan kadar yaşlı olamaz!" Ne kadar doğru bir cümle değil mi?

Her sabah kaltığınızda kendinizi bir önce ki günden daha yaşlı hissediyor musunuz? O zaman sorun başlamıştır. Yapılacak tek şey var olumlu düşünme.

- Her sabah kalktığımızda ilk iş gülmek olmalı. Dudağınıza küçük bir gülümse yerleştirin ve "Bugün çok güzel geçecek" deyin.   Hatta abartın " Bugün kesin olağanüstü güzel birşey bir mucize olacak" deyin.

- Mutluluk, mutlu olmayı istemekle başlar. İstiyorsanız kesin gelip sizi bulacaktır. Buna inanın... Sahip olduğunu güzel şeyler için (örneğin sağlıklı bir çocuğunuz olduğu için) hergün teşekkür edin. 

- Hergün birisi ya da birşey için iyi olacağını düşündüğünüz bir şey yapın (Örneğin, ihtiyacı olan birine yardım edin).

- Sabahleyin evde ve iş yerinde karşılaştığınız kişilere gülümseyin ve nasıl olduklarını sorun. Gülümsemek içinizden gelmiyorsa bile kendiniz zorlayın. Gözlerinize o ışığı yansıtmaya çalışın.

- "Bugün çok mutluyum" deyin. Mutluyum dedikçe etrafınız pozitif enerji dolar ve bir süre sonra gerçekten kendinizi mutlu hissedersiniz.

- Hergün "Allah kahretsin nemrut müdürümü göreceğim" demek yerine "Allahtan bir işim ve arkadaşlarım var" diye düşünün.   

Ama herşey önemlisi ne biliyor musunuz? Bunları yapın! Benim gibi dediğini yap yaptığını yapma tiplerden olmayın :)

Hadi şimdi başlamaya ne dersiniz?

Çağan Emre hasta

Çağan Emre yine hastalandı. Çocukların neden bu kadar hastalandıklarını anlamak mümkün değil. Artık www. pediatriportali.com gibi siteleri gezmekten yoruldum.

Dün gece ne kadar sürdü bilmiyorum ama epey uyuyamadım. Sürekli göğsümde yatan bebeğimin bütün acılarını alıp bana vermesi için allaha dua ettim. Bir ara bu isteğe o kadar kapıldım ki sanki o duygular bana geçmiş gibi sevinmeye başladım. Onun iyileştiğini düşündüm. Çok mutlu oldum. Tabi kısa süreli bir mutluluktu bu. Hemen gerçeğe döndüm ve ağlamaya başladım. Çok üzgündüm çünkü. Ama tam tersi durumda olmam gerektiği için durdum.

Ne zordur değil mi sürekli güçlü olmaya çalışmak. Oysa o an kendinizi koyup gitmek istersiniz. Ama o durumda küçücük bebeğe ne olacak? Önemli olan nedir? Önemli olan bebeğinizin sağlığıdır. Bu nedenle koyup gidemezsiniz. Aslında eşlerle ortaklaşa karar alıp sıralı kendimizi salmalıyız :) 

Herkese sağlık dilerim
Gülbengü

Merhaba

Merhaba,

güne nasıl başlarsınız? Ben her geçen gün günlere çok kötü başladığı düşünmeye başladım. Ne kadar çok başlamak kelimesini kullandığımı düşündüm sabah. Yeni bir şeylere başlamalıydım. Yeni bir hobi, yeni bir iş, yeni bir site, yeni bir şey.

Blog yazmaya karar verdim böylece. İyi bir yazar olup olmadığımı bilmiyorum ama denemek istediğimi biliyorum. İyi bir okuyucuyum. Hitabımda iyidir belki ama yazmak... Yazmak zordur herhalde diye düşündüm hep denemeden. Zaten en büyük hata bu değilmi? Beğenilmek kaygısıyla, yapamamak endişesiyle birşeylere başlayamamak. İşte bu yazı ile bu durumu aşmış bulunuyorum :)

İlgi çekici olmak, çok okunmak veya meşhur olmak gibi bir kaygım da yok üstelik. Tek istediğim farklı birşeyler yapmak. Günün monotonluğundan kurtulmak. Paylaşmak. Peki ne yapacaksın, yani blogunun bir amacı yok mu diyorsanız cevabım evet. Bir amaç, hedef vs. yok. O gün ne düşünüyorsam kafamdaki konu ne ise paylaşırım, araştırırım ve yazarım.

Tanıştığımıza memnun oldum

Gülbengü