Bu annelik deli bi şey :)

Gece saat 23:00 de yattım. Her iki oğlumuda uyutmuştum ve uyku gözümden akıyordu. Hemen uyumuşum. Saat 04:30 gibi minik oğlumun sesine uyandım. ıggı pıgı :) Emzirmek için aldım ve onu ne kadar özlediğimi farkettim birden. Sarılmak sarılmak öpmek öpmek istedim. Sonra kendi kendime şaşırdım. Bu annelik böyle hastalıklı bir durum işte. 4 saat önce yatırdığın bebeğini 4 saat sonra delicesine özlemek... Bu sağlıklı bi şey değil ki! Bu annelik :)

Bu akşamki proğramım

Saat 18:00 İşten çık
Saat 18:45 Annemden Çağan Emreyi al
Saat 18:50 Eve girmeye çalış :)(Çağanla çok zor oluyor)
Saat 19:00 Alp'i emzirmeye çalış (Çağan izin verdiği kadar)
Saat 19:20 Yemek yemeye çalış (Çağan izin verdiği kadar)
Saat 19:40 Çağan'ın öğretmenine hediye almaya git
Saat 20:30 Eve dön Alp'i emzir ve uyut
Saat 20:50 Çağan Emre ile oyna
Saat 21:30 Çağan Emre'yi uykuya hazırla
- Çiş yapılacak
- Eller yıkanacak
- Diş fırçalanacak
- Pijama giyilecek
- Yatağa girilecek
- İki masal kitabı okunacak
- Uykuya dalması beklenecek
Saat 22:30 Kendimi yıkılmış ve bitmiş hissetmezsem Dexter dizisini seyretmeye başlayacağım 1.Sezon 1.Bölüm
Saat 23:30 Uyu

Neden gittim? Neden döndüm?

Neden gittim?

Cihan Alp'e hamile kaldım ki bu benim için bir sürprizdi. İlk başlarda çok yorucu bir hamilelik değildi ancak ben büyüdükçe Çağan Emre ile uğraşmak artık çok zor olmaya başladı. Evde hiçbirşey yapamaz oldum. Tek yapmak istediğim dinlenmek ve uyumaktı. Aslında çok istiyordum bir blogum olsun ve sürekliliğini sağlayayım ama o dönem gücüm yetmedi.

Daha sonra Alp doğdu. Loğusa sendromuna girdim. Herşey beni iki kat etkilemeye başladı. Çağan Emre öyle bir değişime uğradı ki anlatamam. Kıskançlığın ne kadar zor olduğunu birkez daha anladım. Zavallı bebeklerime çok üzüldüm. Çağan Emre'ye acıdım, çok kıskandı ve çok yıprandı diye. Alp'e acıdım, çok dayak yedi ve çok çekti diye. Hala üzülüyorum ama nispeten rahatladım.

Yani anlayacağınız bebelerle uğraşmaktan kendi isteklerime zaman ayıramadım. Ve zaten yazmaya yeni yeni çalışırken gittim...

Neden döndüm?

Bu soru kimin umurunda bilmem :) Ama benim umurumda. Artık istediklerimi maximumda yapmaya çalışacağım kendim için. Bunların ne olduğunu yazarım sonra :) Yani ilgilenen olsa da olmasa da :)

Ve döndüm...

Baştan başlamaya karar verdim

Merhaba

baştan başlamaya karar verdim. Hep blog yazmak isteyip neden yazmayayaım ki! Sadece yazmak istediğim için bile yazmalıyım.

Tamam tekrar deniyorum... Hadi hayırlısı bu sefer bakalım :)

Güray'ıma

Ben Senin En Çok

Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran,sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili

Ben senin en çok ellerini sevdim
Bir pınar serinliğinde, küçücük ve ak pak
Nice güzellikler gördüm yeryüzünde
En güzeli bir sabah ellerinle uyanmak

Ben senin en çok gözlerini sevdim
Kâh çocukça mavi, kâh inadına yeşil
Aydınlıklar, esenlikler, mutluluklar
Hiç biri gözlerin kadar anlamlı değil

Ben senin en çok gülüşünü sevdim
Sevindiren, içimde umut çiçekleri açtıran
Unutturur bana birden acıları, güçlükleri
Dünyam aydınlanır sen güldüğün zaman

Ben senin en çok davranışlarını sevdim
Güçsüze merhametini, zalime direnişini
Haksızlıklar, zorbalıklar karşısında
Vahşi ve mağrur bir dişi kaplan kesilişini

Ben senin en çok sevgi dolu yüreğini sevdim
Tüm çocuklara kanat geren anneliğini
Nice sevgilerin bir pula satıldığı bir dünyada
Sensin, her şeyin üstünde tutan sevdiğini

Ben senin en çok bana yansımanı sevdim
Bende yeniden var olmanı, benimle bütünleşmeni
Mertliğini, yalansızlığını, dupduruluğunu sevdim
Ben seni sevdim, ben seni sevdim, ben seni...

Ümit Yaşar Oğuzcan

Onarmak Zordur

Şarkılar değil de
Hep kulaklar bitiyor,
Onarmak zordur.

Bir yürek üşümüş
Kapamış kapılarını,
Onarmak zordur.

Bir şey yitirilmiş
Hiç eskimeyecektir,
Onarmak zordur.
İnsanin içine düşen korku
Özgürlüğünden olmuştur,
Onarmak zordur

Ölümü düşünmek yenilmek,
Sevmek ölümü yenmektir,
Onarmak zordur

ÖZDEMİR ASAF

Unutma!

Merhaba,

hayatta ne kadar yanlış şeylere üzülüp ne kadar önemli noktaları kaçırıyoruz hiç düşündünüz mü?

Dalmışız bir iş koşuşturmacasına gidiyor, hayatımız elimizden gidiyor farketmiyoruz. İşi bir araç olmaktan çıkartıp bir amaç haline dönüştürüyoruz. Sağlığımızın sıhhatimizin ne kadar önemli olduğunu hep ama hep unutuyoruz.

İçinde bulunduğumuz durum ne olursa olsun bunun asıl hayatımıza yani özel hayatımıza yansımamasını sağlamalıyız. Evimizde bizi bekleyen çocuğumuzla oynamanın, oynayabilmenin ne kadar büyük bir şans olduğunu unutmamalıyız.

Unutma, sen çocuğunla oynamaya sıkılırken, çocuğu hasta olanlar onunla oynamak için can atıyor...

Unutma, sen onun en ufak bir yaramazlığını bile çekemezken, çocuğu kalsında yaramazlık yapsın diye dua edenler var...

Unutma, herşey senin elinde... Ya hayatını zehir edersin ya da tadını çıkarırsın.

Ben tadını çıkartmayı tercih ediyorum artık...