Ah yavrularım ah canlarım ah vicdan azaplarım

Hep arkadaşlarıma diyorum "yazmak istiyorum" ama hep erteleme hep araya başka işler girmesi ... Ben bence yazamayacağım galiba ama istemeyi hiç bırakmayacağım. Böyle ayda yılda birde olsa yazmaya çalışacağım ve belki birgün gerçekten yazabileceğim :) Oğullarım büyüdüğünde onlar için hissettiklerimi okuyacak, bunu düşünmek çok keyifli :)

2 kuzuda büyüyor yavaş yavaşşş. Yavaş yavaş diyorum çünkü sanki hiç büyümüyorlarmış gibi geliyor bazen. Sanki ben bu koşturmacadan, yorgunluktan hiç kurtulamayacağım gibi... Hala çalışan anne bunalımlarım sürmekte. Hala kendime veya arkadaşlarıma ayırdığım vakti onlardan çaldığım vakit gibi görüyor ve çok ama çok üzülüyorum. Minik yavrunun beni görünce "uhuuu, uhuuu" (yani yuppiii, yupppiii) demesini duymak için hiçbir plan yapmıyor doğru işten onlara koşuyorum.

Cihan Alp benim sakin, uslu, garip bebeğim. Garip bence çünkü onun sürekli bakıcıyla olduğunu (benim tabirimle bakıcı elinde büyüdüğü) düşündükçe içimdeki tüm merhamet duyguları gözlerime yaş olarak doluyor. Hafta sonu bir dakika dahi kucağımdan inmek istememesi sürekli bana beni ne kadar özlediğini düşündürüyor ve daha çok üzüyor. Minik yavru bu eylülde okula başlayacak. Her ne kadar 2 yaşında ve küçük diye düşünsemde bunun onun için daha iyi olacağını düşünüyorum. Sosyalleşmesi ve yaşıtları ile bir arada olması gelişimi açısından çok önemli. Abisi ile aynı okula gidecek ki bu da onun için bir artı olacak. Eminim ki abisiyle gideceği için daha hevesli olacaktır. Abimizse ana okuluna başlıyor bu sene :) Artık zorunlu eğitim başlıyor. 4+4+4 saçmalığı çıktı ama beni hiç ilgilendirmiyor bu durum. Ben herhalukarda anaokuluna göndermek taraftarıyım. Canım kara gözlü ceylanım biraz daha oynasın, biraz daha ders stresi duymasın istiyorum. Nasıl olsa yıllarca okuyacak. 60 aylık olacak tam eylülde Çağan Emre. 60 ay bence ilk okul 1 için çok erken. Çağan Emre'ye baktığımda hiç yerinde durmayan oturularak yapılması gereken aktivitelerde bile en uzun süre 1 dk oturabilen bir çocuk görüyorum. Nasıl olurda bu çocuk 20 dk oturur ders dinler? Çok zor!

Her anne sanırım benim gibidir. Oğullarım için hayal ettiğim şeyler o kadar çok ki! Ama en çok Çağan Emre için hayallarim var nedense şu an. Cihan Alp çok küçük diye mi bilmem. Hala ona bebek diye bakıyorum. Çağan Emre için en çok dileğim hayalleri olması. Hayalleri olursa ve tabi ki yerine getirebilirse ne harika olur :) Bazen onunla resim yaparken hayal kurmasını sağlamaya çalışıyorum. Hadi oğlum geleceği çizelim diyorum mesela. Yaşı sanırım bunun için daha uygun değil, çünkü hep resmi aynı oluyor :) Belki de resimle ifade edemiyor kendisini (aynı ben yani). Çocuklarım kalıpların içinde olmasın istiyorum. Özgür ruh, özgür adam olsun istiyorum. Belki de ben hiç olamadığım için...

Sürekli onları düşünüyorum. Çok sağlıklı olmasada bunun böyle olması hoşuma gidiyor :) Onlara sarılıp öyle durmak istiyorum :)

Çağan Emre sanırım tipik 5 yaş davranışları sergiliyor şu an. Sürekli bana "Anne bu dünyada zürafalar neden var?" "Anne bu dünyada ışıklar neden var?" gibi sorular soruyor. Bende elimden geldiğince doğru yanıtlamaya çalışıyorum ama bir noktada tıkanıyorum tabi ki! Zürafa???

İki çocuk çok çocuk gerçekten ama bazen 3 nasıl olur diye düşünmüyor değilim. Düşünüyorum mesela bir kız olsa nasıl olur araları? Şimdi bazen o kadar güzel oynuyorlar ki çok eğleniyoruz onların bu durumu ile. Cihan Alp sürekli "Naan Naan gel" şeklinde geziyor abisinin peşinde. Ama bir bakıyorsun birisi diğerine birşey yapmış ortalık yıkılıyor. Cihan Alp abisinin birşey yapacağını seziyor artık :) Hemen bağırmaya veya ağlamaya başlıyor çığlık çığlık. Sanırım gelecek sene çok iyi olacak araları artık. Aralarına bir üçüncü gelse ne olur? Sanırım benim garip kuşum Cihan'ım iyice garipleşir. Böyle düşünüp hemen vazgeçiyorum bu fikirden. Zaten 5 senedir uykusuz geceler canıma tak etti sanırım artık. Ama onlara duyduğum bu anlatılamayacak sevgi, bir çocuğu daha böyle sevme ihtimali aklımın hep bir köşesinde. Güray la bazen 3. fikrini konuşuyoruz ve okadar yorulmuşuz ki yıllardır hemen konuyu kapatıyoruz :) Belki Cihan Alp 5 yaşına gelince bir son kız denemesi yaparım ama belki :) Ya o da erkek olursa!!!! Amaninnnn kaçın :)

Yeni iş çok yoğun. Akşam onların saatinden biraz daha çalıyorum diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Sürekli bir vicdan azabım var. İş değiştirmeseydim onlarla daha çok vakit geçirebilirdim. İş değiştirmeseydim bu kadar yorgun olmazdım yanlarında :(

Ah yavrular ah yavrular... Ah canlarım ah vicdan azaplarım :)

Öneri: John Fowles - Koleksiyoncu

Her ne kadar çok istesemde kitap okuyamıyorum çünkü eve gittikten sonra oğluşlarla ilgilenmek, vakit geçirmek, doyurmak, uyutmak gibi görevlerim var. Ancak fırsatını bulduğumda okuyacağım kitaplarım sonsuz :)

Büyücü'nün yazarı John Fowles'in ilk kitabı olan Koleksiyoncuyu okudum en son. John Fowles'i tanımak ve öyle Büyücü ye başlamak istedim. Ardından da fransız teğmenin kadınını okumayı planlıyorum.

Koleksiyoncu yazımdaki olağanüstü dile bakmaksanız bir rehin - rehin alan ilişkisi. Ancak işin içine duyguların yalın anlatımı ve tarafsız karakter aktarımı girdiğinde olağanüstü bir ilişki betimlemesi çıkmış ortaya. Tutsak edenin sınıfı ve tutsak alınanın sınıfının da sorgulandığı bir anlatım aynı zamanda.

Roman hastalık derecesinde asosyal bir taşralı kelebek koleksiyoncusu ile sanatçı (elit ?) sınıfa girmeye çalışan güzel bir sanat öğrencisinin etrafında dönüyor. Rehin alınan kızın küçük bir odada yaşadıkları düşündükleri ve rehin alan ile kurmaya çalıştığı ilişki ana planda daha çok. Son derece klastrofobik bir roman olmasına rağmen anlatımın akıcılığı size o sıkışmışlık duygusunu hissettirmiyor. Sonu ise tamamen çarpıcı bir şekilde bitiyor. Sonunu söylemeyeceğim tabi ki :)

Herkese önerebileceğim başyapıt niteliğinde bir roman.

     

Benim fanatik yakışıklılarım



Benim fanatik yakışıklılarım :) Benim dünyam işte bu resim! Bu yüzlerdeki gülüş için herşey... Hiç solmasın diye... Hep bana gülsünler diye... Hep yanımda olsunlar diye... 

Ah uykusuz geceler ah!

Geçecek biliyorum ama dilekolay tam 3 yıl 3 aydır kesintisiz uyuyamıyorum ve hep yorgunum.  Artık kendi yorgunluğumdan kendim bile bıktım. Kocacım ne yapsın :) (Neyse bu ayrı bir konu).

Dün akşam saat 2, 3, 4, 5, 6 da kalktım. Ve sabah saat 07:05 de bakıcı geç kalıyorsunuz diye tekrar uyandırdı saolsun :). Çağan Emre normalde 1 veya 2 kere kalkıyor kesin. E haliyle bebeğim Alp'imde 2-3 kere kalkıyor etti 3-5. Saat 11 de yatsam 6:30 da kalkmak zorundayım 7/5 etti 1.5 saatte bir. Buna can dayanır mı dostlar. 

Ama olsun nasıl olsa yaşlanınca çok uyuyacağım. Şu hallerini özleyeceğim. Onlara sarılamayacağım. Üff anne deyip kaçacaklar. Bari şu an sarılayım öpüp koklayıp uyanayım :)

Küçük bebeğim - Alp'im

Minik bebeğim her geçen gün büyüyor. Alp'im de Çağan'ım da yaşamadığım duyguları yaşıyorum. Alp ninni söylediğimde sakinleşiyor ve gözümün içine bakıyor ve dinliyor. Yüreğim cızır cızır eriyor tabi ki o an. Anneler o cızırtıyı bilirler. İçini yakan ve doyumsuz zevkli bir cızırtı...

Alp'im küçük meleğim, herşeyim...

Oğluşlar büyüyor

Zaman çabuk geçiyor. Bebeklerim hızla büyüyor

Bu annelik deli bi şey :)

Gece saat 23:00 de yattım. Her iki oğlumuda uyutmuştum ve uyku gözümden akıyordu. Hemen uyumuşum. Saat 04:30 gibi minik oğlumun sesine uyandım. ıggı pıgı :) Emzirmek için aldım ve onu ne kadar özlediğimi farkettim birden. Sarılmak sarılmak öpmek öpmek istedim. Sonra kendi kendime şaşırdım. Bu annelik böyle hastalıklı bir durum işte. 4 saat önce yatırdığın bebeğini 4 saat sonra delicesine özlemek... Bu sağlıklı bi şey değil ki! Bu annelik :)

Bu akşamki proğramım

Saat 18:00 İşten çık
Saat 18:45 Annemden Çağan Emreyi al
Saat 18:50 Eve girmeye çalış :)(Çağanla çok zor oluyor)
Saat 19:00 Alp'i emzirmeye çalış (Çağan izin verdiği kadar)
Saat 19:20 Yemek yemeye çalış (Çağan izin verdiği kadar)
Saat 19:40 Çağan'ın öğretmenine hediye almaya git
Saat 20:30 Eve dön Alp'i emzir ve uyut
Saat 20:50 Çağan Emre ile oyna
Saat 21:30 Çağan Emre'yi uykuya hazırla
- Çiş yapılacak
- Eller yıkanacak
- Diş fırçalanacak
- Pijama giyilecek
- Yatağa girilecek
- İki masal kitabı okunacak
- Uykuya dalması beklenecek
Saat 22:30 Kendimi yıkılmış ve bitmiş hissetmezsem Dexter dizisini seyretmeye başlayacağım 1.Sezon 1.Bölüm
Saat 23:30 Uyu

Neden gittim? Neden döndüm?

Neden gittim?

Cihan Alp'e hamile kaldım ki bu benim için bir sürprizdi. İlk başlarda çok yorucu bir hamilelik değildi ancak ben büyüdükçe Çağan Emre ile uğraşmak artık çok zor olmaya başladı. Evde hiçbirşey yapamaz oldum. Tek yapmak istediğim dinlenmek ve uyumaktı. Aslında çok istiyordum bir blogum olsun ve sürekliliğini sağlayayım ama o dönem gücüm yetmedi.

Daha sonra Alp doğdu. Loğusa sendromuna girdim. Herşey beni iki kat etkilemeye başladı. Çağan Emre öyle bir değişime uğradı ki anlatamam. Kıskançlığın ne kadar zor olduğunu birkez daha anladım. Zavallı bebeklerime çok üzüldüm. Çağan Emre'ye acıdım, çok kıskandı ve çok yıprandı diye. Alp'e acıdım, çok dayak yedi ve çok çekti diye. Hala üzülüyorum ama nispeten rahatladım.

Yani anlayacağınız bebelerle uğraşmaktan kendi isteklerime zaman ayıramadım. Ve zaten yazmaya yeni yeni çalışırken gittim...

Neden döndüm?

Bu soru kimin umurunda bilmem :) Ama benim umurumda. Artık istediklerimi maximumda yapmaya çalışacağım kendim için. Bunların ne olduğunu yazarım sonra :) Yani ilgilenen olsa da olmasa da :)

Ve döndüm...

Baştan başlamaya karar verdim

Merhaba

baştan başlamaya karar verdim. Hep blog yazmak isteyip neden yazmayayaım ki! Sadece yazmak istediğim için bile yazmalıyım.

Tamam tekrar deniyorum... Hadi hayırlısı bu sefer bakalım :)

Güray'ıma

Ben Senin En Çok

Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran,sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili

Ben senin en çok ellerini sevdim
Bir pınar serinliğinde, küçücük ve ak pak
Nice güzellikler gördüm yeryüzünde
En güzeli bir sabah ellerinle uyanmak

Ben senin en çok gözlerini sevdim
Kâh çocukça mavi, kâh inadına yeşil
Aydınlıklar, esenlikler, mutluluklar
Hiç biri gözlerin kadar anlamlı değil

Ben senin en çok gülüşünü sevdim
Sevindiren, içimde umut çiçekleri açtıran
Unutturur bana birden acıları, güçlükleri
Dünyam aydınlanır sen güldüğün zaman

Ben senin en çok davranışlarını sevdim
Güçsüze merhametini, zalime direnişini
Haksızlıklar, zorbalıklar karşısında
Vahşi ve mağrur bir dişi kaplan kesilişini

Ben senin en çok sevgi dolu yüreğini sevdim
Tüm çocuklara kanat geren anneliğini
Nice sevgilerin bir pula satıldığı bir dünyada
Sensin, her şeyin üstünde tutan sevdiğini

Ben senin en çok bana yansımanı sevdim
Bende yeniden var olmanı, benimle bütünleşmeni
Mertliğini, yalansızlığını, dupduruluğunu sevdim
Ben seni sevdim, ben seni sevdim, ben seni...

Ümit Yaşar Oğuzcan

Onarmak Zordur

Şarkılar değil de
Hep kulaklar bitiyor,
Onarmak zordur.

Bir yürek üşümüş
Kapamış kapılarını,
Onarmak zordur.

Bir şey yitirilmiş
Hiç eskimeyecektir,
Onarmak zordur.
İnsanin içine düşen korku
Özgürlüğünden olmuştur,
Onarmak zordur

Ölümü düşünmek yenilmek,
Sevmek ölümü yenmektir,
Onarmak zordur

ÖZDEMİR ASAF

Unutma!

Merhaba,

hayatta ne kadar yanlış şeylere üzülüp ne kadar önemli noktaları kaçırıyoruz hiç düşündünüz mü?

Dalmışız bir iş koşuşturmacasına gidiyor, hayatımız elimizden gidiyor farketmiyoruz. İşi bir araç olmaktan çıkartıp bir amaç haline dönüştürüyoruz. Sağlığımızın sıhhatimizin ne kadar önemli olduğunu hep ama hep unutuyoruz.

İçinde bulunduğumuz durum ne olursa olsun bunun asıl hayatımıza yani özel hayatımıza yansımamasını sağlamalıyız. Evimizde bizi bekleyen çocuğumuzla oynamanın, oynayabilmenin ne kadar büyük bir şans olduğunu unutmamalıyız.

Unutma, sen çocuğunla oynamaya sıkılırken, çocuğu hasta olanlar onunla oynamak için can atıyor...

Unutma, sen onun en ufak bir yaramazlığını bile çekemezken, çocuğu kalsında yaramazlık yapsın diye dua edenler var...

Unutma, herşey senin elinde... Ya hayatını zehir edersin ya da tadını çıkarırsın.

Ben tadını çıkartmayı tercih ediyorum artık...

Kadın vs ayakkabı sendromu

Selam

her bayanın tutkusudur ayakkabılar. en azından büyük çoğunluğunun. Benim de en büyük tutkularımdan biridir. Hiç usanmadan ayakkabı alabilirim. 40 çift ayakkabım dahi olsa sanki hiç ayakkabım yok gibi gelir sürekli bana :)

Ama bu günlerde radikal bir karar aldım. Artık siyah ve kahverengi ayakkabı almayacağım. Tabi ki bazı kıyafetlere illaki siyah gerekir o durumda elimdekiler uymuyorsa alırım ama onun dışında siyah ayakkabı almayacağım! Neden mi? Nedeni basit. Artık hayatıma renk katmak istiyorum. Artık renkli giyinmek, renkli ayakkabı almak, renkli yaşamak istiyorum. Bundan sonra hep renkli giyineceğim. Sıkıldım artık siyah ve kahverengi dünyalardan, sıkıldım artık dumanlı görüünümlerden ...

Artık kırmızı alacağım, mor alacağım, ayakkabılarımı.

Memur çocuğu olmakla ilgili tabi ki bunların hepsi. Herşeye uysun, herşeyle birlikte giyebileyim durumu yıllardır kendimizi alıştırdığımız. Oysa ki neden siyah bir kıyafetin altına kırmızı giymeyeyim ki! Veya Sarı :) Evet sarı dedim :) Ne kadar alışılmadık geliyor kulağa değil mi! Tabi ki bu durum benim gibi yetişen benim gibi yaşayan kişilere tanıdık geliyordur. Diğerlerinizi bilemem. Ama ben sokakta pekte sık karşılaşmıyorum.

Aslında şöyle bir durum var ortada aynı zamanda; siyah ayakkabı var, siyah ayakkabı var. bizim bütçemize uygun siyah ayakkabılar hep tekrardan ibaret. SIKILDIM! Jimmy Choo da alamayacağıma göre, almam olur biter.  Şunlara bir bakar mısınız? Kim istemez böyle siyah ayakkabıyı :)

Madem bunlar yok hiçbiri olmasın :)

Evet aslında iki sebep varmış aklımda demek ki!

Bu ayakkabı mevzuusu bayanlar için böyle birşey işte. Üzerinde kafa patlatılabilecek bir konu. Üzerinde yazılabilecek, araştırılabileck bir konu. Şaşırmayın beyler, alışın!

Hepinize mutlu günler

Gülbengü

Hiç kimse içindeki coşkuyu kaybetmiş bir insan kadar yaşlı olamaz!

Merhaba

"Hiç kimse içindeki coşkuyu kaybetmiş bir insan kadar yaşlı olamaz!" Ne kadar doğru bir cümle değil mi?

Her sabah kaltığınızda kendinizi bir önce ki günden daha yaşlı hissediyor musunuz? O zaman sorun başlamıştır. Yapılacak tek şey var olumlu düşünme.

- Her sabah kalktığımızda ilk iş gülmek olmalı. Dudağınıza küçük bir gülümse yerleştirin ve "Bugün çok güzel geçecek" deyin.   Hatta abartın " Bugün kesin olağanüstü güzel birşey bir mucize olacak" deyin.

- Mutluluk, mutlu olmayı istemekle başlar. İstiyorsanız kesin gelip sizi bulacaktır. Buna inanın... Sahip olduğunu güzel şeyler için (örneğin sağlıklı bir çocuğunuz olduğu için) hergün teşekkür edin. 

- Hergün birisi ya da birşey için iyi olacağını düşündüğünüz bir şey yapın (Örneğin, ihtiyacı olan birine yardım edin).

- Sabahleyin evde ve iş yerinde karşılaştığınız kişilere gülümseyin ve nasıl olduklarını sorun. Gülümsemek içinizden gelmiyorsa bile kendiniz zorlayın. Gözlerinize o ışığı yansıtmaya çalışın.

- "Bugün çok mutluyum" deyin. Mutluyum dedikçe etrafınız pozitif enerji dolar ve bir süre sonra gerçekten kendinizi mutlu hissedersiniz.

- Hergün "Allah kahretsin nemrut müdürümü göreceğim" demek yerine "Allahtan bir işim ve arkadaşlarım var" diye düşünün.   

Ama herşey önemlisi ne biliyor musunuz? Bunları yapın! Benim gibi dediğini yap yaptığını yapma tiplerden olmayın :)

Hadi şimdi başlamaya ne dersiniz?

Çağan Emre hasta

Çağan Emre yine hastalandı. Çocukların neden bu kadar hastalandıklarını anlamak mümkün değil. Artık www. pediatriportali.com gibi siteleri gezmekten yoruldum.

Dün gece ne kadar sürdü bilmiyorum ama epey uyuyamadım. Sürekli göğsümde yatan bebeğimin bütün acılarını alıp bana vermesi için allaha dua ettim. Bir ara bu isteğe o kadar kapıldım ki sanki o duygular bana geçmiş gibi sevinmeye başladım. Onun iyileştiğini düşündüm. Çok mutlu oldum. Tabi kısa süreli bir mutluluktu bu. Hemen gerçeğe döndüm ve ağlamaya başladım. Çok üzgündüm çünkü. Ama tam tersi durumda olmam gerektiği için durdum.

Ne zordur değil mi sürekli güçlü olmaya çalışmak. Oysa o an kendinizi koyup gitmek istersiniz. Ama o durumda küçücük bebeğe ne olacak? Önemli olan nedir? Önemli olan bebeğinizin sağlığıdır. Bu nedenle koyup gidemezsiniz. Aslında eşlerle ortaklaşa karar alıp sıralı kendimizi salmalıyız :) 

Herkese sağlık dilerim
Gülbengü

Merhaba

Merhaba,

güne nasıl başlarsınız? Ben her geçen gün günlere çok kötü başladığı düşünmeye başladım. Ne kadar çok başlamak kelimesini kullandığımı düşündüm sabah. Yeni bir şeylere başlamalıydım. Yeni bir hobi, yeni bir iş, yeni bir site, yeni bir şey.

Blog yazmaya karar verdim böylece. İyi bir yazar olup olmadığımı bilmiyorum ama denemek istediğimi biliyorum. İyi bir okuyucuyum. Hitabımda iyidir belki ama yazmak... Yazmak zordur herhalde diye düşündüm hep denemeden. Zaten en büyük hata bu değilmi? Beğenilmek kaygısıyla, yapamamak endişesiyle birşeylere başlayamamak. İşte bu yazı ile bu durumu aşmış bulunuyorum :)

İlgi çekici olmak, çok okunmak veya meşhur olmak gibi bir kaygım da yok üstelik. Tek istediğim farklı birşeyler yapmak. Günün monotonluğundan kurtulmak. Paylaşmak. Peki ne yapacaksın, yani blogunun bir amacı yok mu diyorsanız cevabım evet. Bir amaç, hedef vs. yok. O gün ne düşünüyorsam kafamdaki konu ne ise paylaşırım, araştırırım ve yazarım.

Tanıştığımıza memnun oldum

Gülbengü